eskiydi.bilemiyorum ne kadar. belki milattan sonra belki tanrıdan önce.
seslendi sonsuzluğa."beni al".
cevap geldi ama yanlış kişiden.
hiçlik cevap verdi."tamam".
giderken bir gözü takıldı sonsuzluğa.ona gitmek istedi.
ama kördü sonsuzluk, sağırdı, kötürümdü.kendine yoktu faydası.
hiçlikle beraber gitmesine ve onun çırağı olmasına rağmen her zaman sonsuzluğa ait hissetti kendini.
hiçlik onu insanlarla birlikte dünyaya gönderdi ama o utandı.tanışamadı insanlarla.
onlara yol göstermek için gelmişti halbuki.onları hiçliğe götürecekti.ama vazgeçti.
sonsuzluğa yol aldı.
bilemedi.
yoktu sonsuzluk.
herşey hiçlikti.hepsi.
sonsuzluk bir ilizyon, bir yanılsamaydı; kendi kafasında kurduğu.
sonsuzluğa götürdüğünü söyledi insanları, buna inandı ama hep yanıldı.
insanlar onu mecburen kabul ettiler ve ona bir isim verdiler herşeye verdikleri gibi.
"ölüm"
herbiri.
uzak birisi var sanki hep aradığım.
bazen birisi var dokunduğum hissetmediğim.
çoğunlukla o var mutsuzluğum.
ve hep sen varsın önemsemediğim.
bazen birisi var dokunduğum hissetmediğim.
çoğunlukla o var mutsuzluğum.
ve hep sen varsın önemsemediğim.
mükemmel.
bir daha çekemedim fotograf.onlar gibi.çektim çekmesine ama bunlar fotografsa onlar neydi? onlar fotografsa bunlar neydi? Aslında bir çok fotografın var bende ama birlikte değil ayrıyız.çünkü ben çekiyorum fotografı.Seni hatırlayacağım ama bizi değil.seni.
artık hayalimdesin ya.nasıldık biz? bu artık sadece bende.mukemmelleşecek beynimde.nasıl olduğumuz önemli değil çünkü artık kusursuz.
salak bir kara sinek gibi olacağım.bir odaya sıkışmış.mükemmelliği görücem ve bilicem.yani ikimizi.sineklerin pencereden dışarıyı gördüğü gibi. ve yine ulaşamiycam.
vurucam cama.saatlerce günlerce yıllarca.yeterince güçlü vursam kırılırmı sence cam?yeterince düşünsem.uzağız ya artık.anlayamıyorum.sevipte anlaşamayanlar demezmi ayrı dünyaların insanlarıyız diye.sorunda bu ya! değiliz, aynı dünyalardayız.bizim sorunumuz mesafe değil.mükemmellik.
hiç bir şey sonsuza kadar mükemmel değildir.ve mükemmellik bozulması en kolay olandır.
ben seni bozmiycam.
sonsuza kadar mükemmel kal.amacım ol.
artık hayalimdesin ya.nasıldık biz? bu artık sadece bende.mukemmelleşecek beynimde.nasıl olduğumuz önemli değil çünkü artık kusursuz.
salak bir kara sinek gibi olacağım.bir odaya sıkışmış.mükemmelliği görücem ve bilicem.yani ikimizi.sineklerin pencereden dışarıyı gördüğü gibi. ve yine ulaşamiycam.
vurucam cama.saatlerce günlerce yıllarca.yeterince güçlü vursam kırılırmı sence cam?yeterince düşünsem.uzağız ya artık.anlayamıyorum.sevipte anlaşamayanlar demezmi ayrı dünyaların insanlarıyız diye.sorunda bu ya! değiliz, aynı dünyalardayız.bizim sorunumuz mesafe değil.mükemmellik.
hiç bir şey sonsuza kadar mükemmel değildir.ve mükemmellik bozulması en kolay olandır.
ben seni bozmiycam.
sonsuza kadar mükemmel kal.amacım ol.
" - Madem konuşmayacaktınız, ne diye bir alay boş masa dururken benim yanıma oturdunuz?
-Sessizlikten rahatsız olasınız diye ve görülen o ki başardım.
- Neler saçmalıyorsunuz kuzum siz?
- Tek başınıza otururken konuşmuyordunuz ve bu sizi hiçbir surette rahatsız etmiyordu. Ben masanıza oturduğumda sessizlik sürdü.Ama bu aynı sessizlik değildi. Bir sessizlikten diğerine geçtik, sessizlik biçim değiştirdi adeta. Bu yeni sessizlik sizi rahatsız etti. Eski sessizliği özler oldunuz..."
-Sessizlikten rahatsız olasınız diye ve görülen o ki başardım.
- Neler saçmalıyorsunuz kuzum siz?
- Tek başınıza otururken konuşmuyordunuz ve bu sizi hiçbir surette rahatsız etmiyordu. Ben masanıza oturduğumda sessizlik sürdü.Ama bu aynı sessizlik değildi. Bir sessizlikten diğerine geçtik, sessizlik biçim değiştirdi adeta. Bu yeni sessizlik sizi rahatsız etti. Eski sessizliği özler oldunuz..."
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)